Jakie są grupy taryfowe na gaz?
Wysokość opłaty za paliwo gazowe zależy od cen obowiązujących w przypadku danej grupy taryfowej. Jest to po prostu plan, który obowiązuje w konkretnym przypadku. Wybrana taryfa ma wpływ na ceny gazu oraz stawki opłat stałych i dystrybucyjnych. To te elementy ostatecznie kształtują wysokość rachunku za dany okres. Jakie są zasady klasyfikacji do danej grupy taryfowej? Jakie one w ogóle są?
Grupa taryfowa gazu
Wpływ na to, do jakiej grupy zaliczany jest dany odbiorca, zależy od kilku czynników. Liczy się rodzaj błękitnego paliwa, miejsce jego odbioru, a także zużycie w danym okresie rozliczeniowym. Co ciekawe, w zależności od poboru gazu możliwe jest, że dany odbiorca zostanie automatycznie przeniesiony do innej grupy.
Jeśli chodzi o rodzaj paliwa, to znaczenie ma przede wszystkim to, czy jest to gaz wysokometanowy, zaazotowany, propan-butan-powietrze lub gaz propan-butan-rozprężony. Kiedy zawiera się umowę ze sprzedawcą gazu, to odbiorca jest klasyfikowany do danej taryfy na podstawie zadeklarowanego zużycia gazu. Należy uwzględnić wykorzystywane urządzenia w obiekcie i ilość potrzebnego paliwa gazowego w ich przypadku. Natomiast po upłynięciu pewnego okresu, najczęściej rocznego, następuje kolejne rozliczenie i na tej podstawie klient jest przyporządkowywany do określonej taryfy.
Czy zmiana taryfy gazowej jest łatwa? Niestety, ale nie jest to tak proste, jak w przypadku taryf dotyczących energii elektrycznej. Dlatego ci, którzy zdecydowali się na gaz ziemny dla domu, powinni mieć świadomość, kiedy w ogóle możliwa będzie zmiana taryfy.
Czytaj także:
Taryfa na gaz
Podstawowym oznaczeniem w przypadku taryf gazowych dla domu jest W. Określa to sprzedaż gazu wysokometanowego, w którym ponad 98% zawartości stanowi metan. Następnie obowiązuje podział na trzy taryfy gazowe, w zależności od poziomu zużycia błękitnego paliwa. Dotyczą one gospodarstw domowych i są następujące:
- W-1 – zużycie roczne wynosi nie więcej niż 3350 kWh.
- W-2 – zużycie roczne wynosi od 3350 kWh do 13350 kWh.
- W-3 – zużycie roczne wynosi od 13350 kWh do 88900 kWh. W tym przypadku mamy już do czynienia z obiektami, w których najczęściej zastosowano ogrzewanie gazowe.
- W-4 – zużycie roczne gazu wynosi powyżej 88900 kWh.
W każdej z kategorii obowiązują również podgrupy w zależności od metody rozliczania gazu. W-1.1 to taryfa, w przypadku której płatnością są regulowane co dwa miesiące, natomiast rozliczenia są prognozowane raz na rok. Oznaczenie W-1.2 obowiązuje również w przypadku płatności co dwa miesiące, ale według rozliczeń prognozowanych dwa razy do roku. Trzecią opcją jest W-1.12T, gdzie płatność jest comiesięczna na podstawie odczytu dokonanego przez odbiorcę błękitnego paliwa.
Jaka grupa taryfowa gazu dla firmy?
Przedsiębiorcy, którzy zdecydowali się na gaz ziemny dla firm, również mają do wyboru kilka taryf. Są to te, które pozostają do dyspozycji odbiorców indywidualnych, czyli od W-1 do W-4. Ponadto mogą oni również zdecydować się na taryfy przeznaczone wyłącznie dla przedsiębiorców, które są oznaczone od W5 do W8. W każdym przypadku obowiązują również podgrupy w zależności od formy rozliczenia.
Oferta dla odbiorców biznesowych jest jeszcze szersza – dostępne są kategorie w zależności od rodzaju pobieranego paliwa. Jest to taryfa Z w przypadku gazu ziemnego zaazotowanego z podgrupy Ls czy S, w której dostarczany jest gaz zaazotowany z podgrupy Ls.
Jak widać, zagadnienie taryf gazowych nie jest proste. Dlatego mając wątpliwości w tych kwestiach, warto zdecydować się na oferowane przez nas doradztwo energetyczne. Dzięki niemu można się dowiedzieć m.in. jakie są możliwości i optymalne rozwiązania w naszym przypadku.
Czytaj także
LNG małej skali w Polsce – strategiczny filar transformacji energetycznej firm
Unijna polityka klimatyczna nie pozostawia złudzeń. Pakiet Fit for 55, dyrektywy RED II i RED III, rosnące koszty uprawnień do emisji w systemie EU ETS oraz wymogi dotyczące efektywnych systemów ciepłowniczych zmuszają polski przemysł i ciepłownie do szybkiego ograniczania emisji i odchodzenia od węgla. Gaz ziemny jest często wskazywany jako paliwo przejściowe w transformacji energetycznej, jednak w wielu lokalizacjach gazociąg nie powstanie w rozsądnym czasie albo jego budowa nie będzie opłacalna. Właśnie tam skroplony gaz ziemny (LNG), a w bliskiej perspektywie także bioLNG, dowożone autocysternami i regazyfikowane na miejscu stają się praktycznym rozwiązaniem dla przedsiębiorstw poszukujących elastycznego i bezpiecznego źródła energii.
Program „Przemysł energochłonny – OZE". Jak przygotować firmę do pozyskania dofinansowania?
Od 1 października 2026 r. przedsiębiorstwa objęte systemem EU ETS będą mogły ubiegać się o wsparcie w ramach programu „Przemysł energochłonny - OZE", finansowanego ze środków Funduszu Modernizacyjnego. Program ma na celu zwiększenie produkcji energii z odnawialnych źródeł oraz ograniczenie emisyjności polskiego przemysłu.
Choć nabór rozpocznie się dopiero jesienią, przedsiębiorstwa powinny rozpocząć przygotowania znacznie wcześniej. Odpowiednie analizy, dokumentacja oraz dobrze zaplanowana inwestycja zwiększają szanse na uzyskanie finansowania.
Jak przygotować teren pod stację regazyfikacji LNG – przewodnik Elenger
Stacje regazyfikacji LNG stają się coraz popularniejszym rozwiązaniem dla przedsiębiorstw szukających niezależnego i elastycznego źródła gazu ziemnego, szczególnie na terenach niezgazyfikowanych. Dzięki nim firmy zyskują także możliwość łatwego przejścia na paliwa odnawialne (bioLNG), dlatego ich znaczenie rośnie wraz z potrzebą transformacji energetycznej i dywersyfikacji źródeł energii. Elenger, jako doświadczony dostawca skroplonego gazu ziemnego, oferuje kompleksowe wsparcie – od analizy lokalizacji, przez projektowanie, aż po budowę i oddanie w dzierżawę kompletnej stacji regazyfikacji LNG. Prawidłowe przygotowanie terenu i spełnienie wymagań infrastrukturalnych to klucz do bezpiecznej i sprawnej eksploatacji instalacji, co wynika z właściwości fizykochemicznych LNG – bardzo niskiej temperatury, wysokiej gęstości energii oraz potencjalnego ryzyka powstawania atmosfer wybuchowych. Duże znaczenie mają wymagania terenowe, odpowiednie odległości bezpieczeństwa, dostępność infrastruktury technicznej oraz prawidłowa klasyfikacja stref zagrożenia wybuchem zgodnie z obowiązującymi normami i standardami technicznymi.